İkili lişkilerin analog yapısı bozulmadan önce şu hayatta özlü söz söylemek için fırsat kollayan iki sınıf vardı sanki: aile bireyleri ve eski sevgililer. Birisi yaşanan olaylardan beslenirken diğeri yaşanamayanlarla karnını doyurdu hep.
Kabul edelim. Herkes eski sevgilisine sofistike cümleler kurarak bir şeyler anlatmak, bunun için de yapmacık diyaloglar başlatmak istemiştir. Ya gerçekten anlatmak istediği için ya da sadece yaşan(ma)mışlıklar üzerine söylenecek bir iki derin sözle anlık zaferler tatmak için. En nihayetinde çok top sektirenin iyi oynadığını düşünmek gibi bir kandırmacanın içine girer kişi. Kendi takımına zarar verir, rakibe de kolaylık sağlar.
Oysa ailenin böyle bir tasarıya ihtiyacı yoktur. Daha samimidir, babacandır, sıcaktır. Abidir, annedir, kardeştir. İmaj yok, kaygı yok. Olduğu yerde durur, zaten hep oradadır. Fırsat kollamaya, bahane yaratmaya gerek yoktur çünkü ihtiyaç vardır.
Kötülemek istemem ama bu yüzden çoğu zaman aşk şarkıları tüm bunları haykırmaktan ibaretmiş gibi geliyor. Aile ile ilgili söyleyecek bir çift sözü olan şarkılar ise hep daha gerçek, daha somut. Cerahat ya operasyon ister, masajla veya neşterle akıtılır ya da öyle bir noktaya gelir ki kendisi çıkmak ister, inceden deriyi kemirir, kendini dışarı bırakır.
R.E.M. - Sweetness Follows (Automatic for the People, 1992)
